Adam Naruszewicz to jedna z najwybitniejszych postaci polskiego Oświecenia. Ten poeta i historyk urodził się w 1733 r. na Polesiu. Wywodził się z litewskiej szlachty, niestety mocno już podupadłej. Jako potomek zubożałego rodu przeznaczony został do kariery duchownej, dlatego też wykształcenie zdobywał w szkole jezuickiej i wstąpił do prowadzącego ją zakonu. Następnie kontynuował naukę w Akademii Wileńskiej. Przed 1758 r. został nauczycielem w jezuickim Collegium Nobilium w Warszawie, następnie wyjechał na studia teologiczne do Lyonu we Francji, gdzie przyjął święcenia kapłańskie. W 1762 r. powrócił do Warszawy, nadal uczył, wydawał ponadto utwory Sarbiewskiego, przekładał Tacyta. Obracał się w kręgu literatów skupionych wokół Czartoryskich. Znajomość z Czartoryskimi otworzyła mu – z kolei – drogę do znajomości z królem, która to znajomość zmieniła się z czasem w stosunek przyjacielski. Stanisław August Poniatowski cenił Naruszewicza za jego pracowitość, prawość, głęboką wiedzę i szlachetny charakter. Uznał go za człowieka odpowiedniego do roli propagatora reform społecznych, politycznych i literackich. Z czasem, gdy stosunki między nimi stały się naprawdę zażyłe, król nazywał poetę „swoim Naruchem”.

Naruszewicz – nadworny poeta, był oczywiście stałym uczestnikiem obiadów czwartkowych, a w 1771 r. został redaktorem „Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych”, którymi kierował do roku 1777. Czasopismo upowszechniało oświeceniowe ideały i nowe wzorce w twórczości literackiej. Poeta był zwolennikiem Konstytucji 3 maja. Po przystąpieniu króla do Targowicy zgłosił także swój akces do niej, jednak z zastrzeżeniem, że nie będzie sprawował jakichkolwiek funkcji publicznych, wycofuje się wtedy z życia publicznego. Po kasacie zakonu jezuitów Naruszewicz znalazł się w kłopotach, król pośpieszył mu wtedy z pomocą. Wystarał się dla niego o godność biskupa koadiutora smoleńskiego, a następnie zlecił mu napisanie dziejów narodu polskiego. Od 1788 r. poeta był już formalnym ordynariuszem diecezji smoleńskiej, a w 1790 r. został przeniesiony na biskupstwo łuckie. Zmarł w 1796 r. w Janowie Podlaskim.

W dorobku poetyckim Naruszewicza znajdują się wiersze okolicznościowe, obywatelsko-patriotyczne, dworskie i panegiryczne; satyry, sielanki oraz subtelne liryki., bajki i epigramaty. W satyrach (Reduty, Chudy literat, Wiek zepsuty) ośmiesza niechętną reformom szlachtę, portretuje umysłową i kulturową pustkę prezentowaną przez tę grupę. Twórczość Naruszewicza stanowi splot tradycji barokowych z klasycystycznymi i sentymentalnymi. Poeta łączy dążenie do jasności i dobitności stylu z barokowym bogactwem języka – bardzo osobistego, pełnego neologizmów, archaizmów i wyrażeń potocznych. Wiersze te charakteryzuje różnorodność wzorów i tendencji, bogaty i obrazowy język. Utwory poetyckie Naruszewicza zostały zebrane przez Franciszka Bohomolca w czterech tomach Dzieł i wydane w 1778 r.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   
strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Pieśń Legionów Polskich we Włoszech - analiza i interpretacja
2  Charaktekrystyka sztuki oświeceniowej
3  Czasopiśmiennictwo w oświeceniu



Komentarze
artykuł / utwór: Adam Naruszewicz - biografia




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: